تصميم خيلي جدي براي مدل شدن نداشتم، درحقيقت خيلي اتفاقي اين ماجرا شكل گرفت. اينطور نبود كه من از يك سني به بعد تصميم قطعي و هدفمند گرفته باشم كه مدل بشوم.

* پس اين اتفاق اولين‌بار چطور افتاد؟

همه چيز از يك آموزشگاه درس شروع شد، درس خواندن در كلاس‌هاي تقويتي؛ مدير آموزشگاه كه چند ماهي بود مرا دركلاس‌ها مي‌ديد، پيشنهاد داد كه وارد حرفه تبليغات تجاري بشوم، مرا به يكي از دوستانش كه در كار مدلينگ و تبليغات بود معرفي كرد و از همان زمان من با يك دنياي جديد در زمينه تجارت و تبليغات آشنا شدم. شش سال مدت زمان كمي براي تجربه كسب كردن نيست. تمام تلاشم در همه اين مدت اين بوده كه بتوانم هم قواعد و اصول صحيح حرفه‌اي كه انتخاب كردم را ياد بگيرم و هم به شكل صحيحي رفتار كنم.

* منظورت از قواعد و اصول مدلي چيست؟

خب ببينيد اين يك نظريه عاميانه است كه مگر مدل بودن هم شغل است؟ اگر بخواهيم از ديدگاه تخصصي و حرفه‌اي به كار مدلينگ نگاه كنيم بايد بگويم كه نه تنها مدل بودن يك شغل و يك تخصص است، بلكه ابعاد گسترده‌اي از ساير تخصص‌ها را هم دربر مي‌گيرد. مهمترين علمي كه براي حرفه مدلينگ كاربرد دارد روانشناسي است.

اما در سطح جامعه چنين چيزي هنوز به شكل درست و اصولي‌اش پذيرفته شده نيست، هنوز مردم چيزي از اين كه يك فرد براي مدل شدن آموزش مي‌بيند، تمرين مي‌كند و حتي سختي مي‌كشد نمي‌دانند.

حتي عده زيادي فكر مي‌كنند چه كار راحتي! همين كه چهره‌ات خوب باشد، مي‌روي جلوي دوربين عكاس مي‌ايستي و تيك تيك شاتر دوربين صدا مي‌دهد و عكس‌ها روي بيلبوردها مي‌رود. در صورتي كه واقعيت ماجرا اصلاً اين شكل نيست.

* يعني تو مي‌گويي حرفه يك مدل و مانكن هنوز براي مردم باورپذير نيست!

دقيقاً، به اين خاطر كه مانكن بودن، مدل بودن هنوز در ايران جا نيفتاده، هنوز استاندارد مشخصي براي ارزيابي معيارهاي يك مانكن خوب يا يك مانكن حرفه‌اي وجود ندارد. در اروپا و آمريكا مؤسسه‌ها و شركت‌هاي صاحب نام و معتبر زيادي هستند كه در اين زمينه فعاليت مي‌كنند.

* يعني مانكن پرورش مي‌دهند؟

بله، عده‌اي كه در امر تجارت و تبليغات حرفه‌اي هستند استعداديابي مي‌كنند، جوان‌هايي را كه قابليت مانكن شدن دارند انتخاب مي‌كنند. آموزش مي‌دهند، از آنها مدل‌هاي حرفه‌اي مي‌سازند و سپس به دنياي تبليغات و تجارت معرفي‌شان مي‌كنند. اين آژانس‌ها سازمان‌دهي شده هستند و خيلي منسجم، دقيق و حرفه‌اي كارشان را انجام مي‌دهند.

* در طول اين سال‌ها تا به حال به چنين موردي در ايران برخورد كرده‌اي؟

به شكلي كه در خارج از كشور انجام مي‌شود خير؛ شايد به اين علت كه طي چند سال گذشته كه فعاليت مدل‌ها و مانكن‌ها در ايران بيشتر شده هرگز هيچ مؤسسه يا نهادي نخواسته به شكل حرفه‌اي و جدي به آن نگاه كند و برايش وقت و انرژي بگذارد. به همين دليل به جاي ضوابط، روابط تعيين كننده شده و مدل‌ها با استفاده از روابط و به قول معروف لينك‌هايي كه با شركت‌هاي تجاري يا برندهاي مختلف از شكل‌هاي گوناگون پيدا كرده‌اند، به سايرين معرفي مي‌شوند. البته اخيراً با شركتي آشنا شده‌ام كه مدتي است در همين حيطه جذب و سازمان‌دهي مدل‌ها و مانكن‌هاي مرد فعاليت مي‌كند. «كانسپت» شايد به نوعي اولين شركتي است كه تصميم گرفته اين كار را به شكلي حرفه‌اي انجام دهد و تقريباً روندي كه در پيش گرفته مشابهت‌هاي خوبي با همتايان خارجي‌اش دارد و من خيلي خوشحالم كه بالاخره پس از چندين سال كار حرفه‌اي در حيطه مدلينگ درحال حاضر مشغول همكاري با مؤسسه‌اي هستم كه نه تنها مدلينگ را به عنوان يك شغل جدي، مهم مي‌داند بلكه حاضر شده برايش هزينه كند تا براي مردم و شركت‌هاي تجاري هم باورپذير و جدي باشد. اگرچه فعاليت‌هاي اين شركت فقط به سازماندهي مدل‌ها و تبليغات محدود نمي‌شود و در حيطه سينما و سرمايه‌گذاري در رسانه‌ هم فعاليت مي‌كند.

نوع راه رفتن، توالي حركت‌هاي دست و پا، نوع نگاه كردن، نوع چرخيدن سر، حتي در بعضي موارد نوع صحبت كردن. شايد بگوييد يك مانكن كه حرف نمي‌زند، بله، اما رفتار حرفه‌اي يك مدل و مانكن بايد به شكلي باشد كه وقتي در يك جلسه يا جمعي حضور داشت و مي‌خواست حرف بزند، حتي حرف زدنش هم حرفه‌اي باشد، نه اينكه وقتي شروع به صحبت مي‌كند بقيه تعجب كنند يا اصلاً باورشان نشود كه اين آدم مدل است. مثل تفاوت‌هاي هر شغل ديگري. هر حرفه‌اي جزئيات و عناصر رفتاري مخصوص به خودش را دارد، رفتار و شيوه صحبت كردن يك معلم با يك مهندس، يك تاجر با يك پزشك فرق مي‌كند و شما نمي‌توانيد آن را انكار كنيد.

شايد علت علاقه‌ام به سينما هم ناشي از علاقه‌ام به هنر باشد. من بيشتر اوقات بيكاري را تا جايي كه بتوانم به ديدن نمايشگاه‌هاي هنري عكس و نقاشي اختصاص مي‌دهم. به طراحي و گرافيك علاقه زيادي دارم و حتي تصميم گرفته‌ام در كنار كارم به شكل آكادميك آن را دنبال كنم، مطالعه كردن هم يكي ديگر از كارهايي است كه هر وقت فرصتش را پيدا كنم انجام مي‌دهم. شما حتي به عنوان يك فرد معمولي در جامعه هم بايد اطلاعات و دانستني‌هايتان را به شكل روتين افزايش دهيد، اما اين روزها بيشتر كتاب‌هايي در زمينه بازيگري مقابل دوربين و تجارت تبليغاتي مي‌خوانم.

رفتار و برخورد مردم برايم خيلي جالب است. وجود بيلبوردها در تهران و شهرستان‌ها باعث شده تا مردم وقتي مرا مي‌بينند لبخند بزنند، جلو بيايند و حتي گاهي از شرايط اينكه چطور مي‌شود مدل شد حرف بزنند. البته من هنوز هم معتقدم براي مدل شدن فقط داشتن چهره خوب كافي نيست. اگر كسي واقعاً به اين حرفه علاقه دارد بايد به شكل جدي تمام مهارت‌هاي مربوط به آن را ياد بگيرد. اما مردم در مواجهه با من هميشه لطف داشته‌اند.